Öte yandan, efsanevi ressam David Hockney’in opera sahneleri için tasarladığı dijital dünyalar, izleyiciyi bir tablonun içinde yürüyormuş gibi hissettiriyor. Bu iki dev isim, sahne sanatlarını "izleyicinin karşısındaki bir kutu" olmaktan çıkarıp, tüm duyuları ele geçiren 360 derecelik bir deneyime dönüştürüyor. Şöyle düşünün: Eskiden sahne, üzerine saksı ve koltuk konulan bir podyumdu. Şimdi ise o podyum sihirli bir halıya dönüştü! Işıklar öyle bir oyun yapıyor ki, bir anda kendinizi okyanusun dibinde, bir saniye sonra ise yıldızların arasında bulabiliyorsunuz. Sahne artık oyunun bir parçası; tıpkı bir oyuncu gibi duygulanıyor, renk değiştiriyor ve hareket ediyor. Yani artık sadece sahneye "bakmıyorsunuz", sahnenin bir "parçası" oluyorsunuz. "Ben operaya veya modern dansa gitmem ki" diyebilirsiniz. Ama bu teknoloji yarın bir gün konserlerde, hatta gittiğiniz mağazalarda veya evinizdeki akıllı odalarda karşınıza çıkacak. Mekânın bizimle iletişim kurması, duygularımıza göre şekil değiştirmesi ve bizi hikâyenin içine çekmesi, geleceğin mimarisini ve eğlence anlayışını oluşturuyor. Bu sanatçılar, aslında bizlerin gelecekte dünyayı nasıl "algılayacağımızın" provasını yapıyorlar. Özellikle Es Devlin’in çalışmalarında gördüğümüz "kinetik ışıklandırma" ve "aynalı yansıma" teknikleri, sonsuzluk algısı yaratıyor. Sahnedeki devasa projeksiyonlar, oyuncuların hareketlerine duyarlı (interactive) olarak değişiyor. Bir dansçı kolunu kaldırdığında, arkasındaki dijital evrenin rüzgârla savrulması gibi... Bu, teknolojinin soğuk yüzünü sanatın sıcak ruhuyla birleştiriyor. Sahne tasarımı artık sadece ahşap ve boyadan ibaret değil; yazılım, mimari ve psikolojinin muazzam bir karışımı. Sizce bir gün, sahnedeki o büyüleyici dünyaya kapılıp gerçek dünyadaki koltuğumuzu tamamen unutur muyuz? Yoksa bu kadar kusursuz bir illüzyon bizi korkutur mu? Bir sonraki gösteride yerinizi almayı unutmayın, çünkü artık sadece bir izleyici değilsiniz; siz de sahnenin bir parçasısınız!