Biyoteknoloji dünyası, hücrelerimizi "programlanabilir mini robotlara" dönüştüren o büyük sıçramayı gerçekleştirdi. Bu, tıp tarihinin en büyük "kullanıcı güncellemesi" olabilir. Biyoteknolojinin yeni gözdesi, sentetik biyoloji (SynBio). Eskiden bir hastalığı tedavi etmek için dışarıdan ilaç verirdik; şimdi ise hücrenin kendi içindeki "üretim hattını" yeniden programlıyoruz. LiveScience’ın incelediği yeni bir çalışma, kanser hücrelerini saptayıp onları "kendi kendini imha" moduna sokan akıllı nano-biyolojik sistemleri duyurdu. Bu sistemler, tıpkı bir bilgisayar virüsünü temizleyen antivirüs yazılımı gibi çalışıyor. Hücre, kendisine yüklenen yeni algoritma sayesinde düşmanını tanıyor ve imha ediyor; hem de sağlıklı dokulara en ufak bir zarar vermeden. Belki de en çok ses getiren gelişme, hücresel "re-programming" (yeniden programlama) alanında yaşandı. Bilim insanları, yaşlanan hücrelerin epigenetik saatini geri döndürebilen bir biyoteknolojik "yama" geliştirdiler. Bu, cildinizdeki bir kırışıklığı kapatmak değil, hücrenin kendisine "Sen henüz 20 yaşındasın" komutunu vermek demek. Eğer biyoloji bir donanımsa, biyoteknoloji bu donanımı sonsuza kadar çalıştırabilecek o mucizevi yazılım yamasıdır. Bu teknolojik zafer, beraberinde devasa bir etik tartışmayı da getiriyor. Laboratuvar ortamında üretilen "sentetik organlar" ve "tasarım bebekler", insan türünün tanımını değiştirebilir mi? Biyoteknoloji bize ölümsüzlüğü vaat ederken, insan ruhunun o "geçicilikten gelen" değerini mi çalıyor? LiveScience uzmanlarına göre, biz artık evrimin pasif birer gözlemcisi değil, bizzat mimarıyız. Sorun artık "Yapabilir miyiz?" değil, "Nereye kadar yapmalıyız?" sorusunda düğümleniyor.