Yapay zekayı, dünyadaki tüm müzeleri ve kütüphaneleri yutmuş, sonra da bunları bir blenderdan geçirmiş dev bir robot gibi hayal edin. Bir prompt yazdığınızda, bu robot size insanlığın ortak estetik zevkinin "ortalamasını" sunuyor. Evet, sonuç kusursuz görünüyor; ama sanatın ruhu kusursuzlukta değil, o bilinçli "kusurda" ve insani bir tercihin ağırlığında saklıdır. Eskiden bir sanat eseri, sanatçının dünyaya bakışını temsil ederken; yapay zeka sanatı, dünyanın sanatçıya bakışını (veriyi) geri yansıtıyor. Asıl "wow" faktörü, "Prompt Mühendisliği"nin yeni bir sanat disiplini olarak kabul edilmeye başlanmasıdır. Artık el becerisi değil, "kavramsal derinlik" ve "dil hakimiyeti" fırçanın yerini alıyor. Ancak bu durum, kültürel bir "obeziteye" de yol açıyor. Günde milyonlarca kusursuz görsel üretiliyor ama hiçbirine "bakılmıyor", sadece "kaydırılıyor". Sanat, üzerinde düşünülen bir durak olmaktan çıkıp, hızlı tüketilen bir içerik yakıtına dönüşüyor. The Verge uzmanları uyarıyor: Eğer her şey çok kolay üretilirse, hiçbir şeyin değeri kalmayacak. Bu bir Rönesans olabilir çünkü artık teknik eğitim almamış bir dahi, zihnindeki o muazzam evreni yapay zeka aracılığıyla dünyaya sunabilir. Ama aynı zamanda bir son olabilir çünkü insan yaratıcılığı, makinelerin sunduğu "hazır şablonların" konforuna yenik düşme riski taşıyor. Portill olarak uyarımız şu: Yapay zeka sanatı yemiyor, sadece sindiriyor. O sindirimden yeni bir yaşam formu çıkıp çıkmayacağını belirleyecek olan, yine bizim o makineye hangi "ruhu" üfleyeceğimizdir.