P. Bellisan'ın raporunda vurgulanan "sosyo-ekonomik faaliyetlerin dijitalleşmesi", sadece iş yapış biçimlerimizi değil, mağduriyet algımızı da kökten değiştirdi. Evinin kapısı bir kez zorlandığında, artık hiçbir kilit sana güvenli gelmez. Siber suçlar tam olarak budur. Bir veri ihlali veya kimlik hırsızlığı kurbanı olduğunuzda, istila edilen sadece bir bilgisayar değil, kişisel alanınız ve mahremiyetinizdir. Raporda belirtilen verilere göre, kimlik hırsızlığı yaşayan bireylerin %86’sı kalıcı bir endişe ve kontrol kaybı hissiyle baş başa kalıyor. Bu, fiziksel bir hırsızlıktan farksızdır; hatta dijital dünyada "failin görünmezliği", mağdurun yaşadığı korkuyu daha da soyut ve sürekli hale getirir. Psikolojik araştırmalar, ağır siber saldırılara maruz kalan bireylerde Travma Sonrası Stres Bozukluğu (TSSB) belirtilerinin görüldüğünü kanıtlıyor. Özellikle "fidye yazılımı" (ransomware) gibi kişinin tüm anılarını (fotoğraflar, belgeler) rehin alan saldırılar, derin bir yas sürecini tetikleyebilir. Bellisan’ın raporu, siber suç kurbanlarının %68'inin "derin bir güçsüzlük" hissettiğini vurguluyor. Dijital adli bilişim uzmanları sadece silinen verileri geri getirmeye çalışırken, aslında bir insanın parçalanmış güven duygusunu da onarmaya çalışmaktadırlar. İşin en etkileyici tarafı ise çözüm kısmında saklı. Raporda atıfta bulunulan yeni çalışmalar (Karabatak, 2023), siber suçlara karışanların rehabilitasyonunda Bilişsel Davranışçı Terapi'nin (CBT) önemini vurgularken, mağdurların tedavisinde Sanal Gerçeklik (VR) destekli terapilerin (VRAPT) travma ile yüzleşmede %90'ın üzerinde başarı sağladığını gösteriyor. Gelecek, sadece daha iyi antivirüs yazılımlarıyla değil, daha dayanıklı bir "dijital psikoloji" ile inşa edilecek. Sonuç olarak; dijital suçlar sadece birer "it security" problemi değildir. Bu suçlar; anksiyete, depresyon ve toplumsal izolasyonu tetikleyen modern birer salgındır. Biz Portill ekibi olarak inanıyoruz ki, adli bilişim sadece "kim yaptı?" sorusuna yanıt ararken, "kurban nasıl iyileşir?" sorusunu da gündemine almalıdır. Gelecek, damarlarımızda laboratuvarda üretilmiş kanla değil, belki de zihnimizde iyileştirilmiş dijital anılarla akacak.